Edito

Oorspronkelijk stond hier een tekst over genderverschillen, geaardheid, seksuele voorkeuren en sociale acceptatie. Enkele zinnen die de aandacht wilden vestigen op het belang van een aangepaste wetgeving en de nood aan wederzijds begrip.

Tot 22 maart 2016. De datum die nu voor eeuwig in het geheugen van De Belg staat gegrift. De dag van de terroristische aanslagen in België. De dag dat Brussel niet alleen het hart van Europa, maar van de hele wereld was.

Hoe dichtbij het plots komt. De eerste pushberichten via smartphone, tablet of laptop. Ouders die al een ongerust berichtje sturen. De eerste live-uitzendingen van zowel de VRT als VTM. En ook sirenes. In de verte. Niet een keer. Af en aan. Veraf en toch dichtbij. Dichtbij en toch veraf.

Militairen op de Esplanade. Eerst nog lachend: ‘Hadden ze maar niet op defensie moeten besparen.’ Daarna grimmiger. Enkele onverstaanbare codes uit de walkietalkies. De serieuze blik. Iedereen moet weg. Met zachte, doch dwingende stem: ‘Ga naar binnen. Breng jezelf in veiligheid.’

Brussel is anders. België is anders. Europa en de wereld zijn anders. Iedereen kijkt toe. Naar de vastberadenheid van de Belg, #ikwilhelpen. Of de duizenden pendelaars die geduldig, maar gelaten aanschuiven in de rijen voor de Brusselse stations. Vermoeid en toch vastbesloten om thuis te komen na een zwarte dag. ‘Horum omnium fortissimi suntBelgae’, aldus Caesar. Ook nu.

Maar ook de harde woorden, die meestal nog luider klinken. Op straat, in de krant of op sociale media. Courage aan de moderator van het HLN-forum, denk ik dan. Ook aan alle Facebookgebruikers die weer een shitload aan verschrikkelijke meningen en reacties moeten tolereren. Ik ben alvast met een tweede reiningingsronde gestart, net zoals ik na de aanslagen van Parijs deed. Als dergelijke gebeurtenissen ons wel iets leren, is het de ware aard van vrienden en vage kennissen.

Ze leren ons ook dat de maatschappij zich bij dergelijke gebeurtenissen altijd opdeelt in twee kampen. De grijze zone verdwijnt, wordt opgezogen in het zwarte gat dat de terreur met zich meebrengt. Goed of fout is niet meer belangrijk. Het gaat vooral over wie gelijk heeft. Misschien nog meer over het grote ongelijk van de anderen.

Er zijn diegenen die nog geloven in de mensheid. Die zich realiseren dat de daden van enkele laffe individuen niet voor een hele godsdienst spreken. Die erkennen dat we ons zorgen mogen maken over geweld dicht bij huis, maar evengoed beseffen dat onze maatschappij niet zonder zonde is. Ze negeren de klachten niet, maar staan nog steeds open voor rationele oplossingen in dialoog met anderen. Het zijn diegenen die nog willen begrijpen. Zij die de problemen niet overdrijven, noch negeren.

De andere groep heeft alle gevoel voor nuance verloren. Waarschijnlijk ergens tussen de eerste oorlog in Irak en de terroristische daad van dinsdag. Zij zien de gelijkenissen tussen mensen niet meer, alleen de verschillen. Ze polariseren, hebben de hele wereldbevolking in een of ander hokje gestopt. De ander is fout, slecht en zeker niet zoals zijzelf. Iemand slecht, allemaal slecht. Het is een pot nat.

We moeten blijven vechten en weerstand bieden aan de grootste brulapen hier, maar ook aan de grootste dreiging en terreur. Niet tegen de Islam, niet tegen onszelf en al zeker niet tegen onze maatschappij. Laat de onmacht even toe, maar ga dan verder. Laat iemand het voortouw nemen en de hele bevolking meenemen in het juiste verhaal. Een minister van Preventie misschien?

Bruxelles ma belle, je t’aime.

Myrte De Decker

& de hele redactie van GeSpot

Advertenties